میخواهم خالی کنم

دردم

شوقم

وجودم

بی حالیم

همه را

شاید آخر سر خودم را

شاید دگر از من نخواهی

هی نیا سراغم

 مدام پچ پچ

سر و صدا

داد و قار

برای چه

هدفت چیست؟

باید باشی

روزی تو را کشتم

و روزی دگر جانت دادم

روزی زندانی ات کردم

و حال آزادت

چرا نمی آیی و دوست نمی شوی

چرا آشتی نمی خواهی

بگذار تا برایت بنویسم

شاید بخوانی و بروی

و بفهمی

که نباید باشی

حداقل الان

بیا و شادم کن

با دوستی

و گر نمی خواهی

برو و ترکم کن

به راحتی

وجودم پر از تشعشعات توست

بیا بیرون و برو

خالی شود

از فکرم فرار کن

دیگر سراغم نیا

نه به خودم سپار

نه خودت

شاید نوشتمت تا خالی شوی

اما حکایت همچنان باقیست

راهی نیست

دستور آمده ( و لا تبدیل لخق الله )

باید رفت

نگاه نکرد

بر نگشت

حتی اگر به راحتی بشود

نباید فکر پشت سر را کرد

نباید فکر وسط های راه را کرد

فقط باید رفت

برو و برو و برو

هر طور که بروی

اهمیتی ندارد

مهم رفتن است

بوی آینده می آید

نزدیک است

در چند قدمی ما

و ما را ه فرار نداریم

نزدیک می شود و نزدیک تر

لرزش هست و دیدن

 می آید و هی بینی اش

ولی باز وانمود میکنی

که حال را میبینی

ولی بدان و میدانم

این آینده است

مثل این نوشته

من هم آینده بودم

و آینده خواهم شد

آینده تزریق شده

به وجودمان

سریع اثر میکند

و میآید

مهم این است

درد قبل از آمدنش را تحمل کنیم

این درد هست

همیشه

حال آینده آمپولی پر از هوا باشد

برای کشتن ما

یا پر از مواد مغذی

پس خوب است

ما که این درد را میکشیم

کنارش درست باشیم

درست کار کنیم

     والسلام

اعداد را چه شده است؟

اعداد آرمانی

آنانی که مقدس شدند

آنانی که ارزش یافتند

زیر این سقف مینایی

اعداد معنا یافتند

کجایند عددهای تنها

عددهایی که حقیقتشان را گرفتند

غبطه میخورند به عددهای آرمانی

عددهایی که همه دنبالشانند

یا لااقل بیشتر از همه

نمیدانم

شاید برای من فقط نامی از آن عدد باقی مانده است

شاید برایمان شکلش مهم باشد

و از اینکه این عدد در حساب بانکیمان باشد تنفر داریم

ولی با این حال همه دنبالشند

شاید این عدد اگر پا داشت فرار میکرد

شاید خودش را عددی نمیبیند

حال به جایی رسیده ام که این عدد از دستم راحت شده

حالا که فکر میکنم

میبینم

قیمیت این متن مضربی از او هست

ولی باز

اینبار خود عدد آمد و گفت

بیا و با من برو

حداقل اینبار

شاید این شروع راه باشد

چهره ها خندان

وجود ها پر از تردید

کلید Enter زده میشود

تو آمدی و هول شدم مستی ام پرید

آها حالا فهمیدم

شاید میخواستی ارزشت بیشتر شود

قبول...

با هم میرویم....

همیشه همراهم باش

با هم میرویم و با هم میرسیم..........

                                                والسلام

سلام دوستان عزیز من.

شرمنده که در طی این مدت من کمتر موفق به آپ کردن هستم. دغدغه های درسی نمیگذاره.

انشاء الله به زودی خودمون رو خواهیم رسوند.

پیروز باشید . هادی

امروز معنی کلمه (( لَیسَ لِلاِنسان شَی الّا ما سَعی))  درک کردم (درک کردم با فهمیدن و دانستن فرق میکند)

من یکی از کسانی هستم که میگم تا امید و فکر پیروزی نباشد پیروزی هم نیست و حاصل نمیشه.سعی کردم همیشه بالاتر باشم و خودم رو بالا بگیرم( حد اقل دست کم نگیرم ). خودم رو اینگونه میدیدم:

من دارای اعتماد بنفس عالی هستم

من موفق هستم

خوشا به حالم

من فلانم

من ریاضیم خوبه

من فیزیکم خوبه

معلم فیزیکمون ازمون امتحان فیزیک از 10 نمره گرفت و من گرفتم 75/4 . فهمیدم با تمام اون تلاشی که برای درسم کردم و خوندم برای فیزیک من یک احمق خر بیشتر نبودم. من خودم رو گول میزدمو من خوردم رو با این حرف ها گول میزدم. رفتم خونه و به شدت ناراحت بودم. در راه هزار تا فحش و بد و بیرا به خودم دادم. تو خونه اونقدر با خودم حرف زدم و به حرف های آقای حبیبی و آقای رحیمی فکر کردم و حرف های دکتر علیرضا آزمندیان. این حرف رزدن با خودم سبب آن شد بفهمم و در کنم که من در این روش درست عمل میکردم و اون اشتباه خودم رو پیدا کردم . من متوجه شدم که من فیزیکم خوب هست ولی اگه بگم من فیزیکم خوبه و به خودم اینو تلقین کنم این یعنی بن بست. یعنی پایان بدون رقابت. من همین جا که هستم خوبه و نیازی به جلوتر رفتن ندارم. به خودم قول دادم که دیگه هرگز شبی زودتر از 12 نخوابم و درس بخونم . من هدف هام رو بررسی کردم. من برای چی اینجا آمده ام. برای چی درس میخونم برای آیــــــــنــــــــــــــــــــــــــــده ام چه برنامه ای دارم و من وضعیت دانشگاه رفتنم چه جوری میشه آیا بابام میتونه منو به یه دانشگاه آزاد بفرسته و جواب همه شون رو دادم. و اینکه آیا اون هدف من دانشگاه آزاد بود یا اون افق ها آبی و سفید و زیبای موفقیت. من باید موفق بشم . من باید پیروز بشم وگرنه به آرزو هام نمیرسم. من اشکال خودم رو پیدا کردم و در صدد درست کردنش در آمد و به همون جمله ای که از بچگی هام با اون پله های موفقیت رو گذراندم و مشهور ترین فرد شهرم شدم روی آورد و گفتم که:

(( من می‌تونم

کاری نیست که من نتوانم انجام دهم

من آمده‌ام تا از غیر ممکن ها ممکن بسازم ))

این قسمتی که من دارم الان مینویسم رو دارم در ادامه قسمت بالا مینویسم و قسمت بالایی رو دیروز نوشته ام. من دیشت رفتم به سالن برای والیبال بازی کردن با بچه ها . دوستانی که سال قبل در شهر خودم همکلاسی من بودند. من وقتی برای تحصیل به جای دیگری اومدم والیبال بسیار خوبی رو در مدرسه جدیدی که بودم به هم زدم( یعنی والیبالیست خوبی شدم. ) من هم که والیبال بسیار خوبی داشتم با پیراهن شلوار رسمی رفتم به سالن و با بچه ها به گرمی سلام و علیک کردم. من با اونا شروع به والیبال کردم ولی نتونستم حتی به اندازه ی اون وقت ها که با اونا بازی میکردیم بازی کنم. منی که داخل مدرسه ی جدیدم وسط گیر بودم و تمام سرویس ها رو خودم میزدم در اینجا حتی نتونستم و یک پوئن بگیرم. نارات شده بودم و گفتم چه عاملی باعثش شده بود. من در حین بازی هی به خودم گفتم که شاید اینا کلاس والیبال میرن ولی بازی اونا رو که دیدم به اندازهی بازی من خوب نبود. ولی من هرچی به خودم قبلولاندم که میتونم بهتر از این حرف ها باشم خیلی خوب بازی کنم نتونستم. تو راه بگشتن خیلی از خودم ناراحت بودم ولی باید یه علتی داشته باشه فکر که کردم فهمیدم که باید یکی از این علت های زیر را داشته باشد.

1)      من که با شلوار لی و کفش چرمی رفته بودم

2)      ناخن های من بلند بود که مانع از حالت گرفته دستم برای بازی میشد.

3)      من در قدیم در جمع این بچه‌ها به خوبی بازی نمیکردم و شاید زمینه‌ی روانی از گذشته های قدیم باعث بد بازی کردنم شده بود.

به هر حال من به خودم قول داده‌ام که به اونا نشون بدم والیبال واقعی یعنی چی. من هرچی در سالن به خودم گفتم که بهشون نشون میدم والیبال یعنی چی. من میتونم بهتر از همه اینا بازی کنم و من بهشون نشون میدم. نشد که نشد. من که هیچ وقت در والیبال بازی کردن از خودم اضطراب نشون نمی‌دادم و اضطراب نداشتم ولی این بار یه چیزی تو دلم نم گذاشت که بازی کنم. یه چیزی تو دلم خالی شده بود و اضطراب می‌آورد. شاید ترس از اشتباه. هر چی اومدمبه خودم فحش و فضیحت بدم که متیکه تو که بهتر و حرفه ای تر از اینا میتونی بازی کنی چرا مثه منگولا نشسته ای ، نفهمیدم چرا بازی نکردم. من باید از همون اول بازی میگفتم هاه ه ه بنداز توپو تا نشونت بدم والیبال یعنی چی تا دیگران و خودم از خودم حساب ببرن. تا ببینیم خدا چه میخواهد و چی کار میکنیم.

پایان این برنامه ساعت 11 و پنجاه و هفت دقیقه و 564862318564 پیکو ثانیه قبل از ظهر شرعی

در 26 آبان سال 1385 هجری شمسی

مصادف با 17 نوامبر سال 2006 میلادی

بر خورده به جمعه 26 شوال 1427

کلاس زبان انگلیسی بود . استاد وارد کلاس شد. نشست و کمی نگاه کرد به بچه ها. از وضعیت کلاس ناراحت شد. تخته کلاس نابود و خط خطی که ما در درس ریاضی میترسیدیم که نکنه معلم رو تخته بنویسه 6 و ما اون رو به خاطر خطهای روی تخته که با چاقو انداخته شده بود 6- ببینیم. نگاهی به میز سنگی جالوی خودش انداخت که سنگ رویی را نداشت و نگاهی به دیوار آخر کلاس که با اسپرینگی نابودش کره بودند. و 27 تا دانش آموز که به بدی و بی نظمی نشته بودند. و به زمین زیر پایشان که پر بود از برگ و کثافت. به سمت در کلاس که باید طبق قاعده در آنجا سطل آشغلی باشد که نبود. معلم زبان ما استاد دانشگاه هم بود. جناب آقای استاد رحیمی ، متفکر زبان و ابداع کننده روش نوین آموزش زبان انگلیسی. نویسنده کتاب. جلو آمد و و از بچه ها خواست تا صندلی ها را مرتب کنار هم بچینند و ما هم صندلی ها را به طور منظم در کنار هم گذاشتیم. آن کلاس دیگه حال و هوایی دیگر داشت. نشست و رو به بچه ها کرد. میخواست چیزی بگه ، بگه از اینکه چرا زندگی ما بد هست و ماچرا باید عاقبتمون اینجوری باشه. رو به ما کرد و با همون سر و صورت پاکیزه و تمیزش برای ما صحبت کرد و هی گفت و گفت. قسمتی از حرفهای که من هرچند میدونستم ولی باعث پایبند شدن من به آن شد.

به ما گفت که تا کسی نخواهد که برای خودش شخصیت قائل بشه جامعه این شخصیت رو به اون هدیه نمی کنه. تا کی باید وضعیت ما این جوری باهه . چرا ما خودمان نمی گویم چرا و چگونه و کی و کجا و چه وقت و برای چه و... چرا ما روحیه ی چرا ما روحیه ی پرسش گری نداریم؟ چرا ما خواهان گرفتن  حق خودمان نیستیم. مثلا ما وقتی وارد یک اداره دولتی میشویم چرا رئیس به ما احترام نمی گذارد و مدام داره با کامپیوترش ور میره ولی شما باید از خود بپرسین که علت حضور و حقوق گرفتن او در آنجا چی هستش ، باید بدونین که او آنا نشسه که به شما خدمت کنه. ولی متاستفانه عقدهایی که از  قبیل اینکه تا به حال کامپیوتر نداشته و یا موبایل نداشته و حالا که گیرش آمده میخواهد هی باهاش ور بره و هی با هاش بازی کنه.می گفت که من احساس میکنم که هر لحظه تو این دانشگاه ها و یا این مدارس درس میدهم یک سال از عمرم کم میشه. بیاید عقده های خودمون را نابود کنیم و غرور کنیم به خودمون. میگفت من که الان اینجا هستم فقط نون بی سوادی شما ها رو میخورم و اگه شما با سواد بودین من مجبور میشدم که یه جای دیگه درس بدم. مدیر ، معاون ، مشاور ، همه و همه نون بی سوادی شما رو میخورن و باید مدیون ما باشند و برای ما کار کنند. نگاهی به صندلی های نابود و خراب کلاس رو انداخت و گفت چرا شما باید روی اینگونه صندلی بشینین. برای خودتان ارزش قائل شوید. گفت که از فکر و این گوهر وجودی او استفاده کنید. از عقل خود کمک بگیرید. وقتی شما با یک مسئله ور میرید و میخواهید حلش کنید ولی حل نمیشه و شماها هرچی فکر میکنین نمیشه، اون موقع است که شما برگه رو ول میکنین و چه بسا به آن یک لگد هم میزنید و پرتش میکنید اونور. میروید پای غذا قاشق رو که میزنین زیر دمپز و ... میگید آهـــــــــــــــــــــــآاااااااااااا یافتم اون موقع است که غذا را رها میکنین و با شور و اشتیاق به سراغ سوال میاید و حلش میکنید. اینها همه حاصل از اون تفکری هست که شما کرده اید. و بعد یه آیه از قران برامون گفت که کسانی که از آن گوهری که خداوند به آنها هدیه کرده است استفاده نمیکنند بلکه از حیوان نیز پست ترند( بَل هُم ضلَّ ... ) شما میتوانید خیلی با ادبانه و با استفاده از یک خودکار و قلم و به صورت مکتوب و امضای همگان مسئولان را به زیر سوال ببرید(مودبانه). و این را هم گفت که کارها را باید اصولی انجام داد. با اشاره به یکی از هم کلاسی ها ( بغل دستم در سمت راست ) و خواستن اسم او گفت که فقط در جهان یک نفر به نام محمد زارع هست که در جهان وجود دارد و تنها یکی و یکی، و خدا هم که کسی رو بیهوده نمی آفریند و اگه نخواهد و اون هرگز به وجود نخواهد آمد و کسی هم جلودار خدا که نیست. اون حتما یکی هست و به یک خاطر و هدف خاصی به وجود آمده است زیرا در ویژگی هایی که داره از اطرافیان خود منحصر به فرد است. می گفت حتی این انگشتر من رو که میبینید در دست من است بر روی کره ی ماه از همین جا اثر میگذارد.